اظهار سلام و ترك جلالت و احتشام ؛ و ايشان نيستند مگر اهل عصمت ص ؛ چنان كه در جميع ابواب اخلاق حميده ، اشاره بلكه تصريح به اين مطلب مىفرمايد كه محقّق گردد آنكه اخلاق حميده ، فطرى و جبلّى اين بزرگواران است ؛ به جهت آنكه ايشان ، مظاهر صفات كماليّهء الهيّه‌اند ، و شيعيان خالص الولاى ايشان نيز از بركت نور ولايت ايشان - هريك به قدر قوّهء محبّت و ولايت خود - بهره از اين اخلاق حميدهء منجيه دارند ؛ يعنى طريقهء تهذيب اخلاق رديّهء مذمومه و تبديل آنها به اخلاق حسنه ، ولايت و مرابطه با اين بزرگواران ، و اقتداء به ايشان است و بس ، نه طريقى كه علماء اخلاق به دست داده‌اند ؛ چنان‌كه در باب حسن خلق گذشت . و به اسرار حقيقت تواضع - كه اين بزرگواران عارف بر آنها مىباشند - در همين باب ، در ضمن بيان ثمرات ، اشاره شد فتفطّن « 61 » ! . بعد مىفرمايد : حقّ تعالى امر كرد عزيزترين خلايق و سيّد بريّهء « 62 » خود را به صفت تواضع ؛ چنان‌كه فرمود : وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ « 63 » ؛ و امر حقّ تعالى مر حضرت مصطفى ص را به اين صفت نيكو نيز دليل است بر آنكه آن حضرت و كسانى كه به منزلهء نفس اويند ، مالك و جامع اسرار حقيقت تواضعند و بس ، و شأن ايشان است تواضع با حقّ تعالى و خواصّ او . و از اين آيهء شريفه ، استنباط مىشود كه تواضع - بعد از حقّ جلّ و علا و انبياء و اوصياء - نيست مگر از براى شيعيان از مؤمنين ؛ و وراى ايشان از امّت ، كسى ديگر شايستهء خفض جناح و تواضع نيست ، و نسبت به جهّال از امّت ، حلم و عفو است ؛ چنان‌كه در آيهء سابقه ، اشاره فرمود كه : وَ إِذا

--> ( 61 ) - پس به فراست درياب ! . ( 62 ) - آفريدگان ، خلق ، مردم ( 63 ) - به باب حاضر ، صفحات 572 و 574 رجوع شود .